De weersvoorspellingen voor de snerttocht waren perfect.

Sneeuw opkomst!

En dalende temperaturen.

Zo’n snerttocht…die wil niemand toch missen zou je denken, maar helaas, de meeste clubgenoten bleven thuis rond de openhaard of bij de kerstboom.

Jammer, want de snerttocht van 2009 had je mee moeten maken om er achter te komen, dat het kajakken in de winter betoverend mooi kan zijn.

Gelukkig waren Jos, Huib,Hans en ondergetekende wel aanwezig en hebben genoten van het prachtige winterweer.

Mooi winters licht, zonlicht wat een prachtig effect teweeg, echt perfect om mooie plaatjes te “schieten”.

Jos,de vaarleider, had voor ons een tocht bedacht , rond de Kagerplassen.

Het vertrekpunt was bij Rijpwetering, aan de Plaspoel.

Na een hapje eten en een slok koffie, de hoogste tijd om het rondje te varen.

Mutsen tot over de oren, handschoenen of kajakmoffen, en een extra thermo’tje, maakten onze outfit compleet.

Hans z’n dag was al gauw goed na het vinden van een bijna ongebruikte stoolwil.

Z’n collectie met vinders items breidde zich al snel uit met de vondst van een reddingsboei.

Zijn reputatie als jutter liet hem niet in de steek!

Na het geheel vastgesjord te hebben op de kajak konden we verder varen over de Kagerplassen.

Over kleine poeltjes richting de ringvaart en de grotere plassen van de Kaag.

Met het heldere winterweer, kregen we fraai uitzicht over de landerijen en de molens.

Een strakblauwe lucht en temperaturen net boven het nulpunt, daarbij nauwelijks wind, maakte het tot prima kajakweer.

Op een windstil plekje hebben we geluncht, om vandaar onze tocht vol energie af te kunnen ronden.

Zo aan het eind van het jaar krijgen we zicht op de nominaties voor de tuimeltrofee.

We hebben geprobeerd met het passeren van een erg laag bruggetje om er een kandidaat bij te krijgen, maar helaas, niet gelukt.

Dit jaar geen tuimelaars tijdens een van de toertochten!

Bij het naderen van het eindpunt van de tocht werden we aangenaam verrast door een ijsvogeltje.

Zittend op een steigertje liet het vogeltje zich rustig bewonderen.

Een kans die je niet zo vaak krijgt, omdat ze gewoonlijk vliegensvlug als een blauwe schim wegschieten.

Na een paar minuutjes, had het beestje er genoeg van en vloog er vandoor.!

De traditie van de snerttocht is om na afloop snert te eten in een lokaal tentje.

Dit jaar geen snert op het menu van de Vergulde Vos in Rijpwetering, maar de kom uiensoep ging er ook met smaak in!

Jos bedankt voor deze prachtige snerttocht!